nattfisk

Scones, seier kanskje du, og det som aller fyrst fell inn i hovudet mitt er scones, scones frå kokeboka “bollar til burritos”, som forøvrig er ein av dei absolutt beste kokebøkene. Ikkje fordi den er så himla eksotisk, men nettopp fordi den ikkje er der.

Oppskrifta kunne eg ein gong utanat, eg laga ho nesten kvar kveld og åt nybaka scones med jordbærsyltetøy på, og sånne minner frå fortida kjem ofte attende, noko som gjorde at eg plutseleg fekk heilt sinnsjukt lyst på nybaka scones med jordbærsyltetøy. Berre eit lite problem på, eit sånn lite eit, nemleg at kokeboka ligg på Fitjar, heime hjå mor, og at den sconessvoltne kvinna befinn seg i Kristiansand og eg ikkje var heilt sikker på om oppskriftene gjengitt på veven var akkurat den same som stod i mi utgåve av boka.

Då ringar me gamle sambuarar, som har boka, heilt tilfeldigvis, rett framføre seg og slår opp og forteljer meg det eg trudde. Scones vart det, herlege scones, med syltetøy og kvitost, og litt kaffe og kakao på sidan av, og sånn god kjensle i magen av tilfredstillelse og nostalgi.

Sliten, trøytt, døsig. Ord som skildrar meg litt for tida. Ikkje fordi studiet er så himla hardt, kanskje berre litt fordi pensum er så himla mange sider på ein gong. Heller ikkje fordi livet er tung, neida, livet er rett og slett herleg, eg er velsigna med verdas vakraste og beste mann, eg har ein super jobb, opptil fleire, rugbrødet smakar godt, sola skin inn vindauget, Gud er alltid god og det same gjeld dagane.

Men mitt i døsige dagar, blir det rotete, me vert late, kanskje er det berre etterdønningane av sommarvarmen, me ser film medan det framleis er for lyst ute, me brukar dei fine glasa våre oftare og oftare. Eg ser på soloppgangen ut gjennom vindauget medan han ligg i senga, eg skriv brev til venner som eg ikkje lenger ser framfor meg, og eg les bøker, lånt på biblioteket før lånefristen går ut, og gløymer litt alt det andre ein burde, skulle, måtte gjere.

Helg, du er velkommen!

Makrell, ein fisk eg aldri har vore særskild begeistra over sidan den gongen, i fyrste klasse trur eg gjerne at det var, at ei klassevenninne fiska ein makrell då me var på tur, og vel heime på skulefritidsordninga måtte alle smake minst ein bit for å få nokre nybaka bollar etterpå. Dei utsette oss for det same når det gjald tangsuppe, forresten, og eg likte ingen av delane. Elles har eg ikkje blitt utsett for nokre sjelsetjande episodar på skulen, det har gått ellers fint.

No har det seg slik at min mann eg svært glad i grilla og godt steikt makrell, og eg tenkte at det er jo ein fisk, og eg likar jo i grunn fisk, og at makrellen kanskje skulle få ein slags sjanse nummer to. Så eg sykla no til butikken, kjøpte nokre makrell, heile og med vilje, for kvifor ikkje kombinere smakstesting med filetering.

Eg har jobba i fisk- og kjøtdisk, eg har fullført heimkunnskapen utan noko skulk, eg har vakse opp langs kysten, eg har i grunn hatt alle forutsetningane for å skulle ha lært å filitera. Noko eg då aldri har gjort i mitt liv, mormor gjorde nemleg sånn, elles så sel dei jo berre ferdigfiletert fisk, og du har jo høyrd om fiskelukka til meg og min mann, den er heller dårleg, sånn skikkeleg og.

Det blei sikkert meir slo enn naudsynt, men eg klarte det, absolutt, og det vart makrell med potet og agurksalat til middag den dagen, norsk mat, eg tippar at Espelid Hovig har nemnd det i kokeboka si, iallefall den blåruta.

Alle skriv innlegg om den siste sommardagen og den fyrste hausten, kva dei gjorde, kva dei ikkje gjorde, eg kan godt skrive om alt eg ikkje gjorde, som å sole meg på terassen eller grille i hagen eller nyte den siste sommarsolnedgangen, heller ikkje vakna eg i dag med ein genuin kjensle av at no er det haust, eg tenkte meir på at det ser ut som alle bloggarane har eit kollektivt tema for tima, og eg lurar på kvifor.

Men kva er hausten, kva er det eigentleg som snirklar seg inn rundt meg, kva er det som har spist opp dei siste sommardagane, men framleis leiker med sinnet mitt, framleis kan det sjå ut som om det ikkje har skjedd noko annleis, men eigentleg så har det faktisk det.

Hausten, som kanskje er favoritten, men som du er drittlei når det har regna tre månadar i strekk, har du budd i Bergen så veit du at det kan faktisk gjere det. Hausten, som gjer at du ikkje lenger får dårleg samvit av å halda deg innandørs, men gjer deg glad fordi du endeleg kan invitere venner på te og kakao, i staden for å styre med grilling på stranda – det blir jo berre sand og stress overalt, uansett.

Som gjer at god underhaldning er eit sårt behov, at bøker, filmar, magasin og tv-serier plutseleg vart så himla aktuelle, sjølv om dei gjerne har støva ned i hyllene sidan du kjøpte de på salg tidleg i sommar. Det er noko med hausten, eg har det nesten på tunga, og kan best illustrera det med å fortelje deg om gule og raude blad som langsomt fell ned frå store lønnetrær, eller epler som syng på det siste verset i hagen, eller kanskje tekoppar med frukt-te som ryk i fleire minutt. Noko sånt trur eg det er.

Eg helsar han iallefall velkommen, og forventer bursdagar, enno fleire liter med te, yrande kjensle i magen etter kvart som jula nærmar seg, enno meir herleg pensumstoff og lange kveldar på sofa og på kafé. Sånn omlag.