nattfisk

fredag var aller siste dagen på jobb for mannen min. han gjekk på jobb ein time tidlegare enn vanleg, men kom heldigvis heim til laglig tid, og då stod middagen på bordet, klar til å bli spist av svoltne magar.

spol attende litt no, så skal eg fortelje deg om kva eg gjorde på fredag medan mannen min løfta tungt og sleit seg ut.

eg laga paideig. den vart perfekt, eg lovar deg, akkurat nok og akkurat passe elastisk og god til å bake ut.

valet fall på tunfisk som fyll. saman med sopp og lauk, sjølvklart.

eg brukte vispen vår for fyrste gong og laga eggestand.

eg kjøpte duk, ein fin duk og eg brukte strykejernet for andre gong.

spol litt lenger fram no. middagen er spist. det vart eit stykke att, det ligg innpakka i folie i kjølen. no er det blitt kveld. duken er enno kjempefin utan flekk, så me et kvelds. eg et yoghurt med nøtter og honning. han et bollar. duken får ingen flekkar.

Hurra! Eg har gjort sørlending av meg! Ingen av dei gamle, ekte og innbitte sørlendingane eg har prata med i dag forstår kva eg seier, men det får no vere med det. Eg kan og kjem nok til å bli blautare, til mi glede, og til min kjære si sorg.

Me kom i går, klokka to midt på natta, etter å ha køyrd sidan klokka seks. Trøytt og lei, men sjåføren, min kommande svigerfar, hadde det nok absolutt værst. Opp tidleg dagen etterpå, rett på jobb i strålande skjærgårdsvêr.

Heim att til leiligheten, som er eit totalt kaos, eit rotehus utan like, utan oppvaskmaskin, utan vaskemaskin og utan ei hylle til meg og Preben sine svakheter – bøker og dvdar og cdar. Der opnar me julegåver som har vore i Kristiansand sidan …jul og lagar middag med berre ei steikepanne og svært lite utstyrt kjøkken. Men det kjem seg, det gjer det. I mellomtida kan me sjå på utsikta. Og eg kan sove på golvet, åleine i ein svær leilighet for fyrste gong på lengje.

Når det er eksamen får ein lyst til alt mogleg anna enn å lese, enn å sitje i eit dunkelt ljos på grunn av at skyene er komme nær. Me sitt i stova og ler høgt til teite songtekstar, me høyrer på remix av oppstartlydar til windows, me finn ein kvit katt på badet og kjeks står på bordet, saman med min nye parfyme som eg skal spare, spare, spare til bryllaupet, for det er den fine dagen som nærmar seg med sekund, med minutt, med timar og med dagar.

Eksamen er finfin, det er ikkje det, men det er akkurat som om det skjer noko kjemisk inni kroppen min, som gjer at eg plutseleg har lyst til å sjå VM, plutseleg har lyst til svinge meg i dansekjolen min, ta på meg høge hælar som eg må balansere på og drikke iskald frukt med sugerør, for det er jo framleis fredag, er det ikkje?

Men mest av alt har eg lyst til å hive bort alt som heiter jobb og arbeid i sommar, og berre gløyme at det finns noko som heiter pengar og at ein treng det for å leve lenger enn i natt. Eg har lyst til å bu i ei himmelseng resten av sommaren, og la dust ljos vekke meg om morgonen, og om einogtjue dagar kan eg bli vekka av oransje freknar som gjer at eg smiler med tenna, noko eg sjeldan gjer om ikkje han er der. Eg vil dra til framande land, med språk som eg ikkje forstår, med skikkar som eg ikkje kan og med stadsnamn som eg aldri i livet kan uttale.

Det prikkar i magen min no.

Eg er hejme.
Ikkje berre i Noreg, ikkje berre i Hordland, men hejme på Fitjar.
Staden der sola skin i dag, og eg kan gå barføtt i vårkjole,
eg kan grave tærna langt ned i teppet i stova, sjølv om eg kanskje
burde gå ut i sola og la tærna farga seg sjølve mørkare, men då kan ein jo ikkje
drøyme seg vekk i sjokolade og stoff og roser på veven.

Lengje har eg trudd og meint og sagt at favorittfargen er grøn.
Uheldigvis for meg syns eg og at grøn er noko av det mest keisame som finnst.
Både i Noreg og i India er det grønt overalt. Skog overalt. Trær overalt,
og spesielt gran og furu og mose. Grantre har den mest skitne grønfargen eg finn,
og etter traumatiske skogsturar då eg gjekk på barneskolen, og det regna kvar einaste
gong me skulle ut, og eg gløymde regntøy på trass, utan nytte. Skorna vart alltid blaute,
ein kom som oftast skjelvande hejm, utan kjensle i fingre og tær, som gjorde det ekstra
vanskeleg å kunne ta av dei våte klærna. Eg kunne aldri tenkt å gå med ein grøn kjole, ikkje ein
gong med grøne sokkar, med mindre det var når ingenting såg meg og eg hadde blikket festa ein anna stad.

Så eg prøver å finne ut kva favorittfargen min faktisk er, for eg meiner absolutt at ein bør vere selektiv og like noko mykje betre enn noko anna. Noko er alltid betre enn noko anna. Slik som at marshmellows er mykje betre enn marsipan, orkidear er finare enn husfred, min kjære er flottare enn nokon annan. Eg trur eg må leite i fargepaletten i photoshop no. Eller drøyme litt vidare.