nattfisk

Omlag to timar frå Kristiansand ligg ein stad som heiter Lista, og på Lista står det eit fyrtårn som klingande nok heiter Lista Fyr og som trekk til seg skummelt mange tyske turistar kvart einaste år, også utanom den heftigaste turistsesongen. Der beiter sauene rolig og fredeleg rundt ein, der er steinane runde etter at sjøen har slipt dei ned, der står trærna nesten i vinkel etter den harde vinden. Og midt mellom alt dette står fyret.

Dette skulle me, altså heile forelesingklassen eg er ein del av, ta turen mot på måndag morgon for å ta bilete og lære oss å bruke speilrefleks. Den fyrste intruksjonen me fekk var å ta av linsedekselet. Då lurte eg på om eg var på feil stad, og bestemte meg, igjen, å ta bilete av absolutt alt dei andre ikkje tok bilete av. Eg meiner, nesten seksti menneske som tuslar rundt og tek bilete av akkurat det same er keisamt i lengda. Iallefall resultatene.

Dagen skulle bli fin og flott og avslutta med deilig svinesteik, men eg vart sjuk, bleik og kaldsveitta, så eg tok bussen heim frå Farsund og meir vil eg ikkje fortelje for kvelden var så ille at det er finast å gløyme den og heller tenkje på den flotte mannen som tok meg i mot med middag og lange klemmar då eg kom heim klissblaut og klissleis.

eg hugsar fyrste skuledag, for trettan år sidan, i nittennittisju,
me var fyrste kullet som starta eit år tidlegare, og difor hadde me gått glipp av førskulen,
så alle eldre elevar sa stakkars oss då me vart eldre, men ærleg talt brydde me oss ikkje.
eg hadde gul kjole og ein rosa sekk, trur eg, eg hadde iallefall ein heilt ny sekk, nytt penal,
nye klede og skor og uendeleg med sommarfuglar i magen, det dukka stadig opp nye.

eg kjente absolutt alle eg gjekk i klasse med, heile to andre stykker, begge to jenter, og i trinnet
over oss var det to jenter som var eit år eldre – eg kjente dei og, det var omlag alle vennane mine
i nærområdet, og me trudde at skulen hadde vore grei og latt oss starte samstundes sidan me var
så få på heimstaden min, det tok mange år før eg fann ut kvifor to ulike årskull starta samstundes.

på ungdomsskulen var det ikkje like skummelt, eg hadde gått i klasse med dei fleste frå før av, eigentleg
var det berre to-tre stykker som var nye, og dei visste alle indirekte kven var uansett, så det var berre
enno eit år med nye klede, nye skor, fleire blyantar og viskelær i penalet. tre år der me fekk vere inne
i friminutta, hadde toastjern i klasserommet og det var dødskult å være full i helgane og svare ja på skuleundersøkelsane om du hadde røyka, konsumert alkohol eller prøvd hasj. eg gjorde ingenting av delane.

vidaregåande var internatskule og starta med samanristningstur der ein vart kjent, iallefall littegrann, og det var kanskje enno rarare, sidan eg no budde nokre mil heimefrå, sidan det berre var tre personar eg kjente og siden alt var heilt nytt med større oppgåver, viktigare karakterar, strengare lærarar. det var i grunn enno meir skummelt å byrje i andre klasse på vidaregåande, ein enno større skule der ein faktisk visste kven halve skulen var, men gjekk likevel forbi dei i gangen utan å helse på. det var litt sånn der.

bibelskule kan berre skildrast med fantastisk. sjølvsagt er det pinlig stillhet i starten, men den enda etter sånn cirka ti minutt med drøs.

universitet derimot er skummelt. berre ordet er alvorleg og seriøst og det betyr liksom at no startar sjølve utdanninga, alt før har berre vore oppvarming, det er grader og studiepoeng og tjuetusen andre ord eg ikkje har sett meg inn i, det er tusenvis av studentar du faktisk aldri har sett før, nye dialekter og ansikt. det er nye muligheter til å gjere gode førsteintrykk, det er anledningar til å finne på gode fraser til å bruke i kantina for å skape kontakt, det er kviskring bak benkane under forelesingane og sjølvklart mykje anna moro og mykje anna stress, men eg er ny, eg er fersk, eg må utforska universitetuniverset meir.

Der var dagen, som absolutt ingen hadde venta på, som ingen med glede hadde
telt ned til at skulle komma. Dagen kom himmelsnart, raskare enn eit lyn frå himlen, raskare enn to auge kan blinke om kapp. Vemodet hang tungt over heile dagen, heile salen, heile kaféen og over alle smila og klemmene som vart delt dei få timane slutten varte.

Avslutningsfesten. Feiring for å avslutte eit mildt sagt underbart år på Bergen Bibelskole. Ikkje eit einaste skuleår har gått like fort, ikkje eit einaste skuleår har vore like innholdsrikt, utfordrande, spennande – rett og slett herleg.

Eg har ikkje tatt eit einaste bilete denne dagen. No kan eg skylde på at ljoset i salen er dårleg, at det var for tett program, og at det var vanskeleg å finne gode blinkskot. Det er til dels sant, men sjølve dagen, sjølve festen var eg så utslitt, så kaputt etter laurdagen at det einaste eg orka å ta meg føre, var å løfte gaffelen mot leppene, og handflatene mot kvarandre i stormande jubel.

Men eg veit eg kjem til å sakna start på dagen klokka åtte med felles bøn, eg kjem til å sakne løysing av verdsproblem i lunsjen, eg kjem til å sakne kvar einaste av lærarane som på så mange måtar har gjort dagane ljosare, eg kjem til å sakne dei fire, flotte jentene eg har budd med i ti månadar, eg kjem til å sakne Bergen. Heldigvis er det ikkje den endelege slutten, heldigvis er minnene her enno.

Siste gongen klassen samlast saman for å le og smile til kvarandre før sjølve avslutninga,
som nærmar seg med steg lengre enn han med sjumilstøvlene.
Bønna er høyrd, eg har fått bønnesvar, dette året har gått raskare enn noko eg kan samalikne med.
Sjølvsagt er eg trist, men det er som om eg ikkje forstår det, også har eg jo ein leilighet på
det blide sørland som ventar på meg, i tillegg til ein vakker mann som snart er min.
Sjå det, uansett kva innlegg eg skriv her, så dreiar det så raskt inn på akkurat det. Hm.

Uansett. Ut i havgapet skulle me, så langt me kunne komme, til Kay-Ove som har naust og grill,
og som dykkar etter krabbe og kamskjell, og diskar opp for oss. Nokre griller pølser,
nokre grillar fårefilet, medan andre ventar på skaldyra som på magisk sett vert himmelsk.

Det er så mange fine folk på ein stad, men eg sitt stille under tepper og ler av spøk og moro,
og rynkar på nasa når nokon rekk skaldyra rett foran ansiktet mitt, og vuggar svakt takta
medan trekkspelet spelar gamle salmar med tekstar som ingen forstår, men kva gjer no det,
me syng med likevel.

Og nokon går i havet, sjølvsagt gjer nokon det.