nattfisk

Fredag kveld, me undra litt på kva me skulle finne på, mannen min og meg. Ingen jobb og ingen planar, mykje pensum, men ingen stor og overtydande stemme som fortalde oss kor himla viktig det er å lese og forstå alt. Så me baka rundstykke og putta dei i ein pose, tok bussen til Søm og besøkte familien Landmark i halveis flyttemodus og halveis innflyttingmodus, med Marialinn springande rundt og med barne-tv på full guffe i bakgrunnen. Dei hadde rødbetsalat og salami, juice og biola, ekte kvitost og godt smør i kjøleskapet så me vart så mett og nøgde at me berre låg oss på sofaen og snakka om livet, medan magen prøvde å fordøye maten.

Fin kveld.

Nokre snille menn på fotobutikkane har tatt mitt kamera og mine objektiv til spabehandling
desse neste dagane. Dei skal rense, vaske og pusse og sjå til at alt er i god stand, og eg valde
dagane med omhu, midt i jobbing, regnvær og boklesing gjer det ingenting at det er på ferie.

No kan eg rydde på harddisken, sjå over bryllaupsbileta våre og lage album, eg kan lage ferdig
vevsida til treningssenteret, eg kan lese enno meir bok, eg kan google og lære meg enno fleire
morsomme fakta, som sikkert er greitt å ha, no rett før studiestart. Eg kan stå opp gyseleg
tidleg for å trene, eg kan koke egg som smilar større enn sola, eg kan skrive dagbok med min
nye penn, eg kan sikle over amazon og play.com, eg kan utforske på spotify, eller eg kan gjere ingenting.

Eg gjer nok litt av alt.

Slik seier dei på radioen, dei spør meg om det er på tide å komme meg ut av sofaen når eg fyrst har tid til å setje meg ned i nokre få, få minuttar. Dårleg, syns eg. For det er absolutt på tide å komme seg ned i sofaen. For tida fartar eg rundt overalt, litt i byen, litt i leiligheten, litt hjå svigers og litt i skogen. Eg spring og drøymer om tida då dei grøne buskane vert farga blå av bæra som snart kjem, og vonar eg er den fyrste til å oppdage jordbæra som veks vilt. Berre eg er tidleg nok…

Også kan eg jo ikkje stikke under ein stol at det er mykje å gjere rundt bryllaupet. I går snakka me om mat, det praktiske og slik, og eg tenkjer at det er jo himla mykje planlegging for eit måltid, som sjølvsagt kjem til å smake fortreffeleg, men som kjem til å vere gløymd og fordøyd to dagar etterpå. I dag er det prøvetime hjå frisøren, eit jobbintervju, litt meir leiting i butikkar etter det aller siste, kanskje ein tur til blomedama som skal lage buketten min finfin og slik. I går alfabetiserte eg alle kjøleskapsorda mine, etter me har hatt eit år frå kvarandre. Det tok ein time og var vel verdt det. Syns eg.

Kvart einaste innlegg i dei kommande fem åra kunne sikkert ha blitt namngitt med sørlandsidyll, til og med dei midt på vinteren då ein snør inne og berre orkar å drikke varm te eller kakao for å halde varmen. Slike dagar finns ikkje no, midt i juni, snart juli, då ein vaknar av at sola pirkar ein på nasen klokka fem og ikkje for fem flate øre let ein fortsette med å kvile under dyna. Det gjer ingenting.

Dagen i dag har gått til å ta opp att forsømd arbeid, som å prøve å rekke deadlinar som for lengst har gått ut, planlegge alle sånne småting til bryllaup og fest, men ein får av ein merkeleg grunn gjort mindre enn ein skulle trudd. Frank Sinatra syng “how little it matters”, og det kjenns som soundtracket til bolletorsdag i Kristiansand, der alle bakeri har tilbod på kveiteboller, til og med dei med rosinar, som heile tida kjem nybakte ut av ovnen, ned i skrikande mager. Og frisørsalongar har skog i vindauget sitt, så mykje skog at ein ser ikkje noko anna, og eit lite sekund kan lure på om ein er i jungelen.

Og kafé med vener. Våre fyrste besøkande i leiligheten som fekk meir oppvarting enn papir og rot, men som likevel drog oss med på kafé for fyrste gong sidan me gjorde sørlendingar av oss att. Blomete, varm sjokolade, mokkakaffe og … blåskjell. Og musikk rett utanfor døra, der vokalisten bomma på tonane, og menn og kvinner i overgangsalderen dansa utanfor rytma, og eg tenkte eg er glad eg ikkje er på Gran Canaria akkurat no.