Nokre minutter lurte me på om me var i Bergen, for det var noko som minna oss på det å stå midt på Torgalmenningen og skue mot himmelen medan fiskebrygga støttar opp ryggen din.

Men så såg me litt meir nøye, og fann ut at, nei, me var ikkje i Bergen.

Med litt meir blunking og vending på hovudet fann me ut at me var kommen fram til Arendal, siste stopp på ein alt for lang busstur på ein buss som hadde varmeovnane på fullt medan det var tjue grader og steikande sol ute. Me var framme.

Etter ein liten bytterunde med gåver me berre kunne bytte i Arendal, og no har me forresten endeleg vannkokar, vart det tusling i solskinnet, for det var verkeleg varmt den dagen og ein liten lesepause på kafé. Eg fekk ein smoothie som verkeleg ikkje var verdt det.

Han fekk is, og etterkvart fekk eg og det.

Me gjekk på kino med masse smårollingar og såg Toy Story nummer tre, me lo høgt og eg måtte nokre gongar halde meg hardt fast i armen hans fordi det var så himla skummelt.

Eg hadde på meg ein blomete kjole og sat meg ned på gresk restaurant, for ein sånn har me nemleg ikkje heime i Kristiansand, og det var så fint for alt var så liksomgresk og dei snakka sjølvklart gebrokkent norsk og gav oss godt mat.

Mellom anna friterte squash til forrett, som gjorde at eg brann meg i munnen.

Mannen vart lukkeleg av å få deilige kjøtstykke innsurra i bacon, etter å ha levd med meg og fiskematen min i nokre dagar no.

Og eg vart frå meg av glede for endeleg kunne ete moussaka igjen. Det finns lite som er betre.

Desserten min, deilig jogurt med honning og nøtter forsvann snart ned i magen min, nesten like snart som me forsvann frå Arendal og attende til ei mørk Kristiansand-natt.

Fredag kveld, me undra litt på kva me skulle finne på, mannen min og meg. Ingen jobb og ingen planar, mykje pensum, men ingen stor og overtydande stemme som fortalde oss kor himla viktig det er å lese og forstå alt. Så me baka rundstykke og putta dei i ein pose, tok bussen til Søm og besøkte familien Landmark i halveis flyttemodus og halveis innflyttingmodus, med Marialinn springande rundt og med barne-tv på full guffe i bakgrunnen. Dei hadde rødbetsalat og salami, juice og biola, ekte kvitost og godt smør i kjøleskapet så me vart så mett og nøgde at me berre låg oss på sofaen og snakka om livet, medan magen prøvde å fordøye maten.

Fin kveld.

Om hausten reiser Noregs største forlag rundt på turné i Noreg, og samlar bibliotekarar og bokhandlarar til eit møte, og eg forstår ikkje kvifor dei kallar det møte, det høyres nemleg himla treigt og keisamt ut. Eg sykla iallefall ned til det bokmøtet me var innbudd til, låste sykkelen som ikkje var meg og spaserte roleg og fatta inn mot eit konferanserom med runde bord.

Fyrst – lett servering, og når dei freistar med lett servering kjem eg alltid svolten, og då det er pizza vert eg litt overraska, men så ser eg at dei har soltørka tomat og brie på og då var det nesten verdt det. Maten forsvann like snart som den kom, det er merkeleg kor brautande folk blir når dei er svoltne og det er buffet.

Bokmøtet var ikkje berre prat-prat-prat, eller, jo, det var eigentleg det, men dei kamuflerte det bak ein bokquiz som ein faktisk måtte ha lest seg opp på Wikipedia eller Store Norske Leksikon for å ha sjangs på å svare på halvparten av spørsmåla, og eg som eigentleg elskar quiz over alle andre selskapsleiker vart motlaus og me byrja å småskrible i staden for.

Scones, seier kanskje du, og det som aller fyrst fell inn i hovudet mitt er scones, scones frå kokeboka “bollar til burritos”, som forøvrig er ein av dei absolutt beste kokebøkene. Ikkje fordi den er så himla eksotisk, men nettopp fordi den ikkje er der.

Oppskrifta kunne eg ein gong utanat, eg laga ho nesten kvar kveld og åt nybaka scones med jordbærsyltetøy på, og sånne minner frå fortida kjem ofte attende, noko som gjorde at eg plutseleg fekk heilt sinnsjukt lyst på nybaka scones med jordbærsyltetøy. Berre eit lite problem på, eit sånn lite eit, nemleg at kokeboka ligg på Fitjar, heime hjå mor, og at den sconessvoltne kvinna befinn seg i Kristiansand og eg ikkje var heilt sikker på om oppskriftene gjengitt på veven var akkurat den same som stod i mi utgåve av boka.

Då ringar me gamle sambuarar, som har boka, heilt tilfeldigvis, rett framføre seg og slår opp og forteljer meg det eg trudde. Scones vart det, herlege scones, med syltetøy og kvitost, og litt kaffe og kakao på sidan av, og sånn god kjensle i magen av tilfredstillelse og nostalgi.