nattfisk

Tirsdag er den kortaste dagen i veka. Det gjeld i alle fall inni mitt hovud.
I dag er det dog litt annleis. Det er seinvakt på jobb, som tyder at eg står tidleg opp for å jogge og kjem seint heim etter mange timar på beina. Vonar dagen på jobb vert like fartsfylt som i går, og sjølv om eg skal stå i åtte timar, så kan eg godt overleve.

Elles har eg fixxa headeren min, i og med at eg ikkje er sånn ofseleg begeistra for Twitter-fuglen, som eg tippar eg heller ikkje har løyve til å bruke.
Eg har også blitt intervjua av nettsida til Stord VGS.
Fordi eg pinte meg sjølv med åtte eksamenar i år, og kom levande gjennom det.
For å vere ærleg, er eg skikkelg glad eg er ferdig med det. Tenkt det – aldri, aldri, aldri meir vidaregåande.
( med mindre eg plutseleg vil bli lege eller ingenør, og må ta nokre nye fag. )

Elles kan eg fortelje at eg er framleis like glad i den nye, rosa tannbørsten min,
at det er utruleg varmt sjølv om det er overskya, at det er kun to veker til Stokke og førtiåtte dagar til eg byrjar på skulen att.
Og om ein månad får eg meg blått kjøkken og nytt soverom. Kjekt!

Så var det faktisk på tide med ei lita oppdatering.
For dei som ikkje visste det, er det no blitt sommar for lengje sidan.
Eg hugsar, det var sånn ca i januar, at me i 2MK byrja å telje ned for å finne ut kor mange dagar det var att til sommarferien. Det var lengje, og me syns at når det stod 150 dagar på nedteljaren, så var det ofseleg mykje.

No er det altså blitt sommar, noko eg som sagt har venta på lengje.
Men kva skjer no? Eg syns det er for varmt ute, eg kjeder meg når eg ikkje jobbar,
eg er faktisk mindre sosial og mindre med vener og kjærast enn eg var då eg var superopptatt på skulen.
Kva er greia med det, då?
Eg likar det lite, og ser fram til fredda’n. Då reiser eg til det glade sørland,
og treff verdas beste kjærast att, etter å ha sakna han i to veker.

Sånn elles kan eg fortelje at eksamenane mine gjekk fint, eg kom meg i gjennom både konfirmasjonar, syttande maj, russetida utan å vere russ, og ferie på Kreta. Det er forøvrig ganske fint på Kreta, berre alt for mange turistar.
Elles har eg vore i bryllup, på avslutningsfest og fått meg sommarjobb i kjøttdisk. Det er verdas beste jobb, og lurar du på kvifor, så spør du.

Det er ikkje særskild lengje sidan eg oppdaterte bloggen min.
Men så var det dette då, det å oppdatere bloggen sin meir enn to gonger etter kvarandre.
For å seie det som det er, så er ikkje eg den beste til akkurat det.

No startar eg på nytt, slik som ein gjer første nyttårsdag. Med friskt mot, store ambisjonar og enno større fallhøgde.
I denne nye, fantastiske løysinga, kan de iallefall kommentere på alt det eg tenkjer og skriv, og eg kan oppdatere enno meir, fordi eg slepp å skrive titusen ekstra teikn og alt slikt for å oppdatere. Eg skal ikkje gå nærare inn på det.