nattfisk

Eg har i den siste veka hadde to spennande erfaringar og oppdagingar.
Ikkje nødvendigvis særskild kjekke erfaringar, men erfaringar er no alltid kjekt å ha.

Den fyrste erfaringa, er at når dette bilete er avbilda på noko,
så er det ei svært god årsak til det.

Eg snakkar om oppvaksmiddelet me brukar på jobben. For at ovnen vår skal bli rein, etter å ha steikt kjøt og kylling i nesten ti timar, så treng det kraftige sakar for å få det reint. Me har fått streng beskjed om å bruke hanskar når me puttar dei i ovnen. Noko eg sjølvsagt gjer. Men, då eg skulle opne den eine vasketabletten, så spratt ein liten del av den rett inn i auge mitt. Eg gjentar, den spratt rett inn i auge mitt. Når ein skal unngå å få vaskemiddelet på huda, så ser eg jo at det ikkje er heilt ideelt å få det inn på augene sine. Men, mirakuløst nok, så gjekk det faktisk fint! Eg tenkte “Gud, hjelp!” når eg forstod sånn ca kva som hadde skjedd. Snartenkt som eg svært sjeldan er, sprang eg og fekk vatn på auge. Etter eg hadde knipe det att i nokre sekundar, berre for å finne ut av det berre svei enno meir. Eg trur jammen meg at Gud høyrde bønna mi eg, for det einaste eg enda opp med var at det auge som fekk vaskemiddelet på seg, vart litt sårt og hovent heilt innerst. Du må ganske nære, for å sjå noko skilnad. Eg såg litt for meg at huden rundt auge hadde etsa vekk, noko eg veit ikkje ser heilt bra ut, etter å ha sett den andre Batman-filmen, der Two-Face dukkar opp…

Den andre oppdaginga mi, er at eg faktisk har ein del ting.
Eg har lenge vore av den oppfattinga at det einaste eg har, er klede og bøker. Eg har også alltid hevda at eg er ein av dei få jentene som ikkje har mange vesker eller skor. Vel, det stemmer ikkje heilt. Akkurat no held eg på å flytte til Bergen by, og eg er faktisk overraska over kor mykje eg har fått plass til dette året, i det vesle bøttekottet som vart rommet mitt. Det verste er at det ser ikkje særskild mykje tommare ut no, då over halvparten av mine personlege eiendeler er plassert i bilen. Hm.

Elles så kunne eg skrive langt og lenger enn det, om at det er lite tilfredstillande å ha ferie åleine på Fitjar. Det regnar, det bles, ein er sliten etter arbeid, og mykje anna enn det. Men det gjer eg ikkje. Eg skriv heller om at den personlege økonomien min ( eg har nemleg eg ikkje noko upersonleg økonomi ) er på veg nedover, på grunn av at H&M har fått ein ny kolleksjon ( trudde aldri eg kom til å få bruk for det ordet, eg veit ikkje kva det tydar ein gong ) og fordi eg skal på IKEA neste veke. Det gjer meg eigentleg litt lite, for det er kjekt med fine ting. Til ein viss grad. Og til ein viss pris, eg er ikkje heilt naiv.

Men, no. No drar eg og trenar.
For å få ut all den energien,
som merkeleg nok ikkje har forsvunne etter åtte timar på jobb.
Må har vore noko eg har ete.

No er eg heime att!
Det burde eigentleg ikkje vore noko utropsteikn der, for heime er ikkje alltid best. Sjølv om det er deilig å sove i eigen seng, ete havregraut frå den blå skåla og ha lange frukostar med meg sjølv, så er det like flott å bu i eit hus saman med 13 andre menneske, ete nybakte rundstykke saman med egg&bacon og høyre Guds ord forkynt to gongar dagleg. Men, alt med måte?

Tysdag var den siste jobbedagen min, og akkurat det var passe deilig.
Eg dro til Bergen by med kvart-på-ni-bussen, og sov i sånn ca fem timar.
Stressa til tusen, fordi eg skulle drasse med meg minst 40 kilo bagasje opp Møllendalsbakken.
For de som ikkje kjenner Møllendalsbakken, kan eg fortelje at den er bratt. Svært bratt.
Sjølv om eg eigentleg burde sove, stoppa det meg ikkje, og eg praktiserte litt morgontrim denne morgonen og. Eg er litt usikker på om eg skal fortelje kortid eg stod opp. Bussen eg skulle rekke, gjekk iallefall halv sju, og eg hadde tid til å jogge, trene kjernemuskulatur, dusje og ete frukost. Så du kan rekne litt sjølv.

Då eg endeleg hadde komme meg på bussen, etter å ha lånt ei handevogn frå REMA ( som eg ikkje leverte tilbake – orsak ) for å få all bagasjen opp bakken, var eigentleg dagen redda. Eg kom meg til Åsane, der eg satt på med tre hærlege folk frå Nordhordland. Mamma Mia, musikk frå LazyTown og svært mykje bibellesing i bilen passar meg perfekt. Eg rett og slett elskar lange bilturar. Trur eg lett kunne budd i Nord-Noreg, der ein tek og køyrer i to timar for å dra på kaffebesøk…

Me reiste frå øs og pøs i Bergen, til blå himmel og sol i Stokke. Rett og slett hærleg. Eg hadde utruleg store forventingar til konferansen, eller Sommerfesten som det heiter, dette året. Og det faktumet at eg budde innandørs dette året, og ikkje ute i telt, gjorde heile opplevelsen fleire hakk betre. Etter å ha levd litt fråverande frå menigheten, på grunn av jobbings og dårleg busstilbod, så var det skikkelig bra å kunne synge lovsongar saman fleire hundre menneske.

Dagane gjekk eigentleg utruleg fort. Dei bestod av joggings tidleg på morgonen, fine frukostar med heimebakte rundstykke og scones, saman med egg&bacon. Det var faktisk så godt, at eg kutta ut havregrauten. Det gjer eg aldri elles, for å seie det slik. Grillings av kjøt som Gud hadde velsigna meg med; me snakkar indrefilet, kalkun, entrecôte, biff og nakkefilet. Saman med heimelaga potetsalat og salat. Rett og slett festmåltid heile veka lang. Elles var både kveldsmøtene og seminaren heilt…ja, eg veit ikkje heilt kva ord eg skal bruke. Gud tala til oss. Det er liksom det mest ultimate som kan hende, om du skjønar. Eg ser skikkelig lyst på framtida no. Finanskrise, moralsk forfall og sekularisering er ingen utfordring når Gud har ein plan.

Elles tok eg sjølvsagt alt for få bilete, slik eg vanlegvis gjer når eg har det kjekt.
Men eg kan fortelje, at det var fint vær, volleyball, fotball, gode folk og eg og kjærasten min reiste til og med til Tønsberg og fekk med oss premieren på Harry Potter. Kort sagt ; den kan anbefalast. Og eg må nesten nevne Christer, som køyrde oss til Tønsberg klokka tolv på natta, og henta oss klokka tre. Du er ein helt, altså! Om du nokon gong er i Bergen det kommande året, har du gratis middag hjå meg når du vil.

No er det forresten berre tre veker med jobb, før eg flyttar heimefrå for godt og byrjar eventyret på Bergen Bibelskule. Eg ser fram til framtida!

Har du nokon gong hatt så mykje jordbær, at du ikkje visste kvar du skal gjere av dei? Det har eg. Då eg var på jobb på fredag, kom plutseleg sjefen for frukt og grønt-avdelinga ut på lageret, der eg satt og spiste fiskekaker. Ho skulle kaste jordbær for 300 kr. Det var syltebær, altså jordbær som liksom er dårlege og difor er redusert pris på. Totalt var det då 18 kilo med jordbær, sånn omtrent. Det er faktisk ein god del jordbær, om du tenker deg om. Til saman 36 korger. Fyrst spurde ho ein anna av dei ansatte om han ville ta dei med seg heim, for å sylte dei. Tydelegvis ikkje noko godt koneemne, som ein seier, for han takka nei. Då skaut eg inn, og sa at det kunne eg no gjerne. Og eg tok alle tre bretta, alle korgene med jordbær.

Så kom mamma og såg alle jordbæra eg hadde fått, ho måtte hente meg, av di det er relativt vanskeleg å sykle heim med 18 kilo jordbær. Me kom til enighet at me klarte berre å ta med oss 12 kilo, men det er ikkje reint lite det heller.

Syltetøy vart det, og det vart i massevis. Me sylta heile kvelden, og eg hadde i tillegg fått med meg noko vaffelrøre som gjekk ut på dato den dagen, så det enda opp med vaffel- og jordbærfest på kjøkkenet.

Framleis har me syltetøy i kjøleskapet, i frysen og eg har tre-fire korger som eg må ete opp før eg reiser til Stokke på onsdag. Eg et jordbær til frukost, lunsj, dessert og kvelds. Og det smakar strålande. I tillegg veit eg at det finns blåbær i skogen, og snart kjem bringebær og bjørnebæra. Sommaren er rett og slett ganske fin, den.

For litt sidan, kom eg attende til Fitjar, etter fem dagar i Måkebyen.
Du trur gjerne at Måkebyen er negativt lada, men det er ikkje tanken bak kallenamnet i det heile.
Akkurat som Trondheim går under Bartebyen i mitt vokabular, har eg no bestemt meg for at Kristiansand kan heite Måkebyen. Det overraskar deg gjerne ikkje at det er fordi det er mange måker der nede. Eller, eg trur iallefall det.

Det tek sju timar å reise til Kristiansand, langs kysten. Hadde eg køyrd bil, hadde det gått raskare. Hadde eg teke eit fly, hadde det gått enno raskare, men vore firetusenåttehundre gongar så dyrt. Nesten.
Eg som stortrives med å lese, slappe av og berre stirre ut vindauget når eg tenkjer, syns eigentleg at ei slik reise er veldig fin. Og denne reisa var veldig fin, eg koste meg alle timane eg satt på baken på eit nokonlunde mjukt sete, medan sola steika utanfor blikkboksen. No er eg forresten ikkje ironisk. Men høgdepunktet var sjølvsagt då eg var framme, etter å ha lest ferdig ei bok, etter å ha tenkt både nye og gamle tankar.

No kjem eit lite referat, eller eit reisebrev om du vil, frå tida mi i Kristiansand desse dagane. Kjekt for meg å sjå tilbake på, kjekt for deg å lese. Likar eg iallefall å tru.

Reisa byrja på Stord, difor byrjar eg forteljinga mi der. Eg stod opp klokka fira, for å jogge ein tur rundt Landåsen før eg skulle sitje i ro i dei neste sju timane. Fin natur, soloppgong og alt det der. Etter det kom eg meg ned til Kystbussen, der bussmannen klarte å rive i stykker begge billettane mine. Ja, returbilletten og. Eg fekk eit ørlite snev av angst, og eit “Nei!”. Eg fekk meg med ei sundriven billett, og rekna med det skulle gå greitt på heimreisa. Den andre billetten tok han, og heiv. Det var like greit for min del.

Eg starta bussturen med å lese i min Bibel. Eller, The Message, meir korrekt. Eg må seie at ingenting er som å lese sånt om morgonen, før ein tek til seg andre impulsar. Plutseleg slo det meg at klokka faktisk berre var sju, og at eg allereie hadde vore vaken nokre timar. Så eg la meg ned i bussetet, og sov fram til me var i Stavanger. Der venta ein togtur på omlag tre timar, og eg las bøker heile vegen. Var eigentleg den kjekkaste togturen eg har vore på, i og med at eg sat aleine heile vegen til Kristiansand, hadde ei spennande bok og det var sånn passeleg varmt. Elles har eg berre dårlege erfaringar med tog, ved at det å ikkje få sove på nattoget er grusomt.

Vel framme i Kristiansand vart eg plukka opp av Elise, mor til Preben, og eg kom til hytta deira medan sola skein høgast på himmelen. Strålande vær, skikkelig avslappande, og passeleg temperert vatn. For eit fint liv. Og slik fortsatte det i heile fem dagar. I løpet av denne vesle veka, fekk eg oppleve sentrum i byen, der me kjøpte alt for mange bøker, men som faktisk var verdt pengane. Eg har og trent opp evna til å bla raskt gjennom cd-ar og filmar i løpet av denne ferien min. Søndagen gjorde me absolutt ingenting. Og då meiner eg ingenting. Me lå på brygga, eg las litt, og berre slappa heilt av. Det var mykje kjekkare å gjere det saman med kjærasten min, enn prøve å gjere ingenting heime på terassen.

Mandag dro me til Dyreparken, og tok ein ganske effektiv runde der. Det var ganske mykje mindre enn eg hugsa, men faktisk ofseleg kjekt. Dyra er sjølvsagt det kjekkaste, men det er gjerne ikkje like spennande å sjå på tigeren og løva, når dei ligg og drar seg i skuggen. Så gjekk me til Sørlandssenteret, og eg vart litt svimmel av å gå i såpass mange store butikkar. Eg kjøpte meg 13 par sokkar og eit par sko. Kjekt å ha sokkar når ein snart skal flytte, og det einaste ein har er mange sokkar, i knæsjfargar, men berre ein av kvar… Sidan det var siste kvelden min i Kristiansand, dro me ned til sentrum for å ete. På Egon. Og, mmmm, det smakte fantastisk. Såvidt eg hugsar spiste me ein form for pepperbiff med baktpotet og steikte grønnsaker. Overraskande nok valde me det same.

Tysdagen var dagen for at eg skulle bevege meg heimover. Eg tenkte å sove lengje, for å vere utkvilt neste dag, men klokka fire om natta vakna eg av eit ofseleg tordenvær. Det regna, tordna og lynte som berre det, og eg lurte litt på om taket var flatt, for regnet bråkte ganske mykje. Resten av familien hadde visst og vakna, bortsett frå Preben, som ikkje ante kva me snakka om. Det var iallefall litt blautare å springje i skogen på tysdags morgon.

Eg kom meg vel fram til toget, som tok litt vel lang tid tilbake til Sandes. Eg fekk vite at toget var førtifem minutt forseinka, og då fekk eg verkeleg angst i magen. Kom eg til å rekke Kystbussen? Eg ba, og vona at Gud ville fikse dette. Og det gjorde Han heldigvis, slik at eg slapp å vente alt for mange timar i Stavanger. Vel heime, etter ca sju timar reise, gjekk eg å la meg. Søvn er rett og slett ein fantastisk ting. Også, var det tilbake til kvardagen…