nattfisk

Frukost er det kjekkaste måltidet.

Plutseleg vart det tysdag, og plutseleg skulle eg til Sotra av alle stadar,
for å stikke meg i armen slik at eg ikkje får hepatitt og tyfoidfeber i India.
I Bergen er det sett på opp laurdagsruter på ein heilt vanleg tysdag,
og eg forstår ikkje kvifor. I tilleg køyrer bussane rett fordi meg,
i staden for å stoppe på busstoppen. Det skapar meir hindringar enn velsigningar.

Véret i Bergen er elles heilt tullete.
Snøen bestemmer seg for å halde rekordlengje, i heile 100 dagar,
før regnet bestemmer seg for å smelte heile snørekorden på ei helg.
Så vert det nesten april, klokka vert stilt og ein ser ljost mot ein sommar.
Plutseleg skjer det som ingen skulle tru at kunne hende, nemleg at det snøar att.
Hundelorten og plastposane vert dekka av snø att, og Ulriken ser ut som ein snøslott.
Eg som hadde planlagt å sole meg i påska, men det får eg ta i august.

I dag har eg ete feskkak. Ikkje fiskekaker.

Og orkideen til Monica blømer.

Det var ein musikalsk og uprofesjonell etermiddag i den spinkle byen Bergen.
Den fanatiske Karina var på ei billig reise hejm frå den handikappa heimstaden Fitjar.
På den blekksprutaktige bussen tenkte ho på den helteaktige Preben.
Ho gleda seg til å sjå den nevenyttige, kommande mannen sin
I mellomtida tenkte den vakre Preben på den tilbakeståande vaffelen som han
kunne tenkje seg å ete seinare den fulle dagen, og vona at ikkje den gjennomvåte
Karina la ned eit stygt veto mot det.

I går var ein sånn dag, då eg kom heim att til Bergen.
Eg kom eigentleg med buss, sjølv om eg sa til min kjære
at eg kom med helikopter, og planla svalestup ned i Lille Lungårdsvatn.
Snakk om å vere lettlurt!

Eg og min kjære gjekk på kafé i snøvéret, som plutseleg dukka opp,
der han drakk cola og åt vaffel, medan eg drakk keisam te og spiste isbitane hans.
Me skreiv adjektivforteljing og diskuterte gambling.

Samstundes prøvde eg ut min nye …ting til min iPhone.
Einaste negative var litt mørkt ljos, men alt går med litt velvilje.
På kvelden åt me indrefilet og luksupotetar, før me plutseleg
såg på fjernsynet av Brann faktisk vann ein fotballkamp.
Aldri før har eg vore så engasjert, og eg lurar på om det gjerne skremmer min kjære.

Då eg var liten, likte eg ikkje sundagar.
Dei var liksom aldri fylt med noko anna enn å sjå ferdig barnetv,
ete sundagsfrukost med egg ( hardkokte, ikkje blaute eller smilande ),
og deretter vente på at det var middag eller komme seg ut for å leike.
Sundagar då det regna var dei aller verste. Eg likte ikkje å kjede meg då eg var lita.

Framleis meiner eg at eg er ganske lita, men sundagane har blitt kjekkare.
No er sundag alltid den dagen som går raskast, der frukosten vert eten
i hui og hast for å rekke gudstenesta, der klokka plutseleg vert to, og tre og fire.
Ete middag saman eller åleine, før plutseleg timane flyg inn til bøkene, til alt
det ein ikkje fekk tid til tidlegare i veka, til vener og kjente eller ut i naturen.

I dag har vore ein litt sånn gamaldags sundag, heime på Fitjar.
Eg baka rundstykke, mamma laga eggerøre, eg spiste hytteost igjen,
før me fekk på oss klede og byrja å bake kake, bake brød, koke suppe og flytte bord.
Og timane gjekk seint, ganske så seint. Eg fekk smake på atmosfæren.
Lytte på musikken som Charlie spela. Høyre på kva dei andre sa.

Eg skal ikkje seie at sundagar er min favorittdag, for då lyg eg.
Men eg kan seie at i dag var ein fin, fin, fin palmesundag.

I dag fann eg ut at eg verkeleg er litt allergisk mot store kjøpesenter,
mot hagesenter som har uendeleg med gyselege yucca-planter,
mot vegarbeid som tek opp heile vegbana, og mot plastikkting i knallfargar.

Eg likar best når det er lite, oversikteleg, akkurat nok og ikkje meir enn det,
når plantene er dekorativ, og helst ljos rosa eller kvit.
Påskeliljer er lov no i påsketida, men helst berre så mange at ein kan telje dei.
Plastikk og knallfargar er ein uting, det er mykje kjekkare med gjenstander i tre.

Det er derimot er svært begeistra over er å sjå gode vener att,
å sjå beibisar som smilar til meg, å få skrukkehud på fingrane når eg vaskar opp.
Laurdagsavisa saman med kolsyrevatn, hytteost med honning, å liggje heilt stille
i senga og be om at ein skal sovne att. Å telje ned til ein skal gifte seg med verdas
flottaste og finaste og kjekkaste mann, som for tida er nokre få mil i frå meg.
Å kunne vakne opp ein laurdagsmorgon, om omlag 100 dagar, og kunne telje freknene
til han der som eg skal dele resten av livet mitt med.